فرزانگان نامدار، خدمت گزار خرافات شده اند نه حقیقت
ایمان آنان جز شوخی و بازیگوشی نیست.
حقیقت کجاست؟
این فرزانگان همراه مردم رشد کرده اند؟!
نمی دانم
آه از گرفتگی خورشید،آه از شوق به اشتیاق
آه از گرسنگی سخت در سیری
از پس فرزانگان، شاد کامی ام از ایثار در ایثار مرد.
دیدگان ام پر اشک و دست ام زبر شده
اکنون شوق ام چون چشمه ای از من برون می تراود
شوق سخن گفتن ام هست...
